Rome, een stad zoals geen ander, een stad waar alles is, cultuur, geschiedenis, kunst, parken, lekker eten, een heerlijk klimaat en leuke mensen. Geen stad is vergelijkbaar, en ik heb hier tien maanden mogen zitten om Italiaans te leren…

Voordat ik een school had gekozen was ik een weekje met mijn broer en zus in Rome. Toen ben ik drie scholen afgegaan om een weloverwogen keus te kunnen maken. Voor mij was de keus meteen al duidelijk. Toen ik Torre di Babele binnenstapte, stapte ik bijzonder aangename sfeer binnen. Ik werd vriendelijk te woord gestaan, de studenten waren allemaal vrolijk, en er werd nog Italiaans gesproken ook. Zo wilde ik het hebben. Voor mij was de keus gemaakt, en daar heb ik later ook geen minuut spijt van gehald.

In augustus 2010 ben ik dan daadwerkelijk naar Torre di Babele gegaan. Ze hadden mij een huis toegewezen, en ik had even contact gehad met de huisbaas en ik had netjes in mijn email alles ontvangen wat ik nodig had om goed te arriveren bij mijn huis.
Bij mijn huis aangekomen had ik het niet beter kunnen treffen. Wat een gezelligheid. De eerste maanden woonde ik met twee Italiaanse jongens en een Japans meisje. Ik had specifiek ook gevraagd om met Italianen te wonen want ik wilde geen engels spreken thuis. Alleen maar Italiaans! Daar was ik tenslotte voor naar Rome gekomen. Afwisselend kwamen er in ons huis allemaal mensen voorbij, sommige bleven voor 2 weken, sommige voor een maand, sommige voor meer. Maar altijd was het gezellig contact, en kwam er een leuke band uit voort.
Het leuke aan zo wonen is dat je met allerlei verschillende nationaliteiten te maken krijgt. Zo heb ik bijvoorbeeld een flink aantal keren met Japanse mensen gewoond, of soms met Brazilianen, Mexicanen en uiteraard veel Europeanen. Maar het leuke eraan is dat iedereen iets met zich mee brengt. Een stukje cultuur, of gewoon simpelweg een recept. Iedereen is anders, en dat is leuk. Zo heb ik vanuit allerlei landen wat meegekregen, een recept om te koken, of een mooie vriendschap. Iets wat ik nooit zal vergeten.

Dat gezegd te hebben, ik heb natuurlijk ook Italiaans geleerd. Daar kwam ik voor!
Torre di Babele heeft een twee-weken-systeem. Elke twee weken op maandag begint een nieuwe cursus, en dan heb je een blokje van twee weken les, en op de laatste dag een toets. De school is opgebouwd uit 7 niveaus en daarna kan je door naar de proficiency levels.
Aangezien ik nog geen word Italiaans sprak, ben ik begonnen bij livello 1. Mijn eerste les werd gegeven door een lerares genaamd Nuccia. Mede dankzij deze dame is mijn enthousiasme voor de school zo enorm. Ze gaf verschrikkelijk goed les, en het was zichtbaar dat deze lerares beschikte over een hele hoop kennis op allerlei vlakken. Dit maakte het ontzettend interessant om bij haar in de klas te zitten, en zorgde er ook voor dat je hard wilde werken. En zo zijna alle leraren op deze school. Intelligent, interessant en enthousiast. Dit zorgt ervoor dat je Italiaans leert in no-time.
Zelf heb ik alle livelli gedaan op school, van 1 – 7 en superioren. Uiteraard heb ik ook een paar levels herhaald, voornamelijk omdat het voor ons wat moeilijker is dan bijvoorbeeld voor spaanse studenten, omdat wij niet het mannelijk en vrouwelijk gewend zijn in de taal. Ook heb ik een examen gedaan, genaamd CILS. Dit is een internationaal erkend examen. Hiervoor heb ik ook nog een beetje privé-les gehad op school, wat ook een optie is.

De school zorgt ook voor veel leuke buitenschoolse tripjes en rondleidingen. Wat ook erg leuk is om te doen. Rondleidingen in Rome zelf, rondleidingen buiten Rome, rondleidingen gratis, rondleidingen betaald, een kookcursus, workshops, etc. Van alles is er te doen. En altijd heel gezell

Al met al, Torre di Babele, Roma, ik zie het allemaal als een tijd om nooit te vergeten. Sterker nog, ik ben net terug uit Rome een paar weken, en in September moet ik gaan studeren. Maar voor die tijd heb ik toch nog stiekem even twee weekjes Rome geboekt. Even alle mensen opzoeken en nog even van die prachtige stad genieten, voordat we de boeken in duiken.

Ciao Roma

While it has been short, it has totally been worth the while. It was so easy to think when I was back home in the States that I had seen everything; however, there is something about another country that you just can’t find back at home. Whether it is the diverse group of people that you meet or the unique foods that you get to sample, each country is truly an eye opening and fantastic experience.

After five weeks, I have made friends from all over the world. Ranging in location from Melbourne to Munich, my classmates formed an incredibly international group. This diversity made for interesting dinner conversations for sure as we could spend hours comparing cultures and talking about the differences in each of our countries.

My Italian has improved significantly. Definitely the best way to learn a language is through full immersion. Most would say a month is not even enough to scratch the surface of a new language but through the intensive courses and constant practice that is required when going to restaurants or reading signs in the metro, it has become easy to increase my vocabulary and begin to understand grammar. Starting off at Ciao and ending with past participles and imperatives was a huge jump to make in five weeks and it has been really rewarding to be able to have conversations with real Italians and have them actually understand what I am saying!

The experience has been really great, and I hope that one day, I will find myself back in Rome. But just in case, I will be sure to throw one last coin into the Trevi Fountain to secure my future visit!

A presto,

J

Pizza Evening in Rome

In return for attending Italian lessons and labouring tirelessly for the school I get free pizza and wine every couple of weeks. Such is the hardship of life in Italy, where the youth, unable to find jobs, will work for 6 months unpaid, and the rest are called ‘Bamboccioni’ (or lazy) by the politicians, while the students protest the lack of jobs.

Actually, that’s not the case for those of us from the wealthier northern Europe, where we heat our homes sufficiently, and drive in cars instead of these interminable scooters that Italians are so fond of. I jest (joke), of course.

This evening at the pizzeria everybody decided to speak Italian all the time. Perhaps that’s due to the large encapment of Germans at the moment who have annexed the school, and who, in the name of efficiency, wish to spend every moment advancing their Italian.

It is my mission to promote the spread of English in this most secure bastion of la lingua italiana – . Many students have benefited from my native tongue and masterful grasp of the English language.

Vadolin Player at Campo Dei Fiori

Every Friday and Saturday night this elderly mandolin player graces the restaurants and drinking establishments of Campo di Fiori. In Piazza Navona there’s a 5 piece jazz band that plays alternate weekends, adding to the romantic atmosphere. A mime artist visits centro storico at a predictable time each evening. If you sit on the Spanish Steps, within 2 minutes, like clockwork you will be presented with a bouquet of red flowers by a street trader.

After 6 months of living in central Rome we’ve seen everything before, know everything that’s going to happen – it’s like that movie ‘Groundhog Day’, or ‘The Truman Show’. It’s a slightly surreal experience: in that we know all the places to go, what’s going to happen, it’s passe. Whereas on the other hand everybody around us, all the tourists, the new people at school every two weeks, look at everything with the same wonderment, like when they see the Colloseum for the first time. For those that have just arrived in Rome, everything is new and spontaneous and exciting. It’s like the first time they’ve seen it, because IT IS the first time they’ve seen it. Everyone around us seems like they must be mad, crazy, and every morning I wake up I’m like Bill Murray in Groundhog Day, everything is the same and predictable, but to everybody else it’s like the first time it happened, ever!

It was fate, chance, that that band started playing just at the right moment, that the restaurant we happened to pick was so spectacular, that the wine was just perfect….. OH!! I guess it was, uh, ‘meant to be’!

We used to joke that the Italian men, who are extremely forward and aggressive with the ladies, use this knowledge to their advantage to plan the perfect evening for a date, by taking their woman to the same restaurant, the same bar with the same band that just happened to be there, telling the barman to serve her strong drinks, while him non-alcoholic soft drinks, etc, etc.

Learning Italian after hours at "La Vineria"

13 euros for a bottle of vino, Campo di Fiori, oh many a night has been wiled away practicing my Italian here. It brings a tear to my eye, as I am now leaving Rome, and onto pastures new. My work here is now done, my friends, I will miss you all. The last cork has been popped, the last Italian conquest has been fought (JH: in what sense Dunks?), the last week at Torre di Babele has ended, and the last tearful photograph of the Colosseum has been snapped.

If I intended to take one I couldn’t take a more cheesy photograph than the one of the mandolin player at the Vineria. On the left is a Brazilian guy, and on the right is a Spaniard; oh those crazy latinos, they have more fun than anyone; it’s a real contrast between us English, the Germans, and other Anglo-Saxon descendant countries, and the Latinos, that I’ve discovered through being here. Such is the cultural diversity in Rome and at school that you encounter. Meeting all these nationalities and speaking another language also gives you a perspective on your own language and culture.

I’ve always loved the Marx Brothers’ movies, they’re so funny- so many memorable scenes and one-liners. Surprisingly there aren’t many people under 30 who are fans, and I get excited when actually I come across someone who’s ‘into’ them. The plots and scenes are always unbelievable and far-fetched, as in they couldn’t happen, but that’s part of the humour.

In Rome there are these street vendors walking around with assortments of glittery, shiny, and noisy wares hanging from every extremity… necklaces dangling around their arms, annoying magnetic stones that make a noise and aggravate everybody around, items such as back rubbers that they will use on you without asking… and every kind of useless rubbish in-between. I can hardly believe anybody ever buys that garbage, and I get a sense of ‘unreality’ and being in a different world when thousands of these little street dwellers seem to make a living, and seem to be completely tolerated by Italians at large! I can’t believe or understand how anyone buys that stuff, enough to make a living for all these guys, and how much the Italians will put up with.

To give you an idea: We were in the Pizzeria with Alessandro, eating our tootsie-frootsie ice cream, as you do in Italy, the home of ice-cream. And it was like I had warped into a parallel dimension as impervious street trader after street trader entered the restaurant, greeted by the owner, and proceeded to harass everyone at our table with an assortment of cheap Chinese garbage, including extremely bright lamps that blinded us, and the trader imperviously interrupted any conversation with impunity. I’m reminded of what Chico said in that scene in the movie: “Don’t worry I get us some money, I find us a sucker someplace. Scram, I think I see a sucker coming now!”

I could go into a list of run-ins I’ve had with these street traders, including having a curse being placed on me, being descended on by a large group like a bunch of rats after I told one to politely go away (an English euphemism for something slightly stronger) on the Spanish Steps, and an honest invitation for sexual relations in a nearby dark alley.

So…. the pizza was nice, anyway, and so was the ice cream. And this is San Lorenzo, where apparantly it’s traditional to have street traders walk into a restaurant and harangue and cajole you into buying some flashlight that clips onto your cap. Just so you can see what you’re eating better, you understand. Of course I’m jesting (joking) in this recount of the way of life in Rome. But Rome has always been a trading city, and don’t ever expect to pay the sticker price, you’re supposed to bargain in Rome, otherwise you’ll be paying way over what you should. And it’s always been overrun with immigrants, as it’s so close to Africa, and for other reasons. It’s all part of the atmosphere and cultural life in Rome. I like it for the differences between here and home.